
=====================================================================
Die noodlot (AV 6:4)
=====================================================================

Inhoudsoorsig


Die noodlot

Foto van skrywer en byskrif Joseph Daniel Marble Foto: Annari vd Merwe

Deur Joseph Daniel Marble EK skryf omdat ek gehelp is om beter oor myself te voel en beter van myself te dink en ook beter oor die toekoms 
as skrywer.

Ek kan met trots sê wie my helpers is: God die vader, die seun en die heilige gees. Somtyds vra ek myself af wie ek Joseph Daniel werklik 
is en met die van Marble. As ek in 'n spieël kyk, sien ek my beeld. Dan sien ek myself as 'n perfekte mens wat God gemaak het uit klei 
volgens sy eie beeld. Maar as die ander mense my sien, lyk ek vir hulle lelik en lag hulle onderlangs.

God ken ons uit- en ingaan en weet al klaar wat wil ek sê en skryf. God gee jou talente, maar as jy nie werk met jou talente nie, dan is 
dit nutteloos.

Dit was nie 'n fout dat God my gemaak het nie. Dit was ook nie 'n fout toe God my moeder, susters en broers laat tronk toe gaan het in 1971 
nie, toe al die Marble kinders onder die welsyn was nie en toe ons mishandel was onder pleegsorg. Ek blameer nie ons welsynvoogde nie, want 
as hulle nie hul deure vir ons oopgemaak het toe my ouers in die tronk was vir daggahandel nie, sou ek seker nou dood gewees het of in die 
tronk. Ek sê dankie vir hulle. God oordeel alleen en my boek sal ook nie nou op die rakke gewees het nie.

Ek het baie keer geprobeer om met mense te praat, omdat hulle God blameer, maar dit val net op dowe ore. Hulle sien wanneer ek en my vrou 
gaan karre was by fabrieke vir 'n lewe. Daaroor lag hulle, maar as ons terugkom saam met ons kruideniersware en geld, vra hulle 'n bietjie 
suiker of 'n bietjie mieliemeel, teesakkies, dagga, drank en geld.

Baie van hulle kry verniet van die regering geld, elke maand R500. Ander werk vir base. Hulle kry elke maand pay. Maar met hul geld hou 
hulle party. Daar word net kaste biere gekoop. Wanneer die geld klaar is, dan kyk hulle weer rond vir wie kan hulle dit of dat vra.

Dit is hierdie dwase wat bymekaar kom en skinder en kwaad steek. Hulle stuur hul kinders wanneer ons diens hou elke aand om te kom klop aan 
die deur en dan weg te hardloop. Somtyds voel ek dat ek hulle sal uitdelg. Dit is hulle wat lag vir hul sondes.

Toe ek die gehoorstuk van die publieke telefoon op sy mik terugplaas nadat ek met die juffrou van die Stigting vir Afrikaans gepraat het, 
het ek omtrent 'n meter van die grond af gespring en vir my vrou gesê: "Dankie, Here, dankie. Sy het gevra ek moet vir haar 'n paar bladsye 
skryf van iets wat met ons gebeur het en dit gaan oorsee ook."

My vrou het buite op die paaltjies gesit. Sy dans toe ook saam met my en roep: "Kan jy sien, Joseph. As 'n mens geloof het."

"Ja, as ek net dink wat laas maand gebeur het toe ons al ons karre verloor het deur 'n klomp leuens."

Ons was vir 'n lewe karre by 'n fabriek. Ons werk al klaar drie jaar daar en het nog nooit eers die gedagte gehad om iets uit die karre te 
vat nie. Ek onthou nog hoe my vrou Andy se vrou se ringe met draad tussen die sitplekke uitgehaal het. En daar was die sak geld wat sy in 
die kar gelos het. Die beursie was so dik dat hy nie eers kon toegaan nie. En daar was die keer toe ek die ruite wat Rowena vir haar huis 
gekoop het, op die agterste sitplek gebreek het. Ek het haar R120 gegee. Sy was nogal verbaas. Kan die mense nie sien dat ons eerlik met 
ons werk is nie?

Mnr. S. is die paymaster van die maatskappy waar ek en my vrou karre was. Hy het my altyd soos 'n hond uit sy kantoor gejaag wanneer ek die 
betaling vir die wassery gaan vra. Dan dink ek vir wat gaan ek dit alles deur? Dis net ter wille van my kinders, om kos op die tafel te 
kry.

Dit was 'n dag toe ek baie gelukkig gevoel het, want die son het heerlik geskyn en 'n lekker windjie het gewaai. Dit was 'n goeie dag om 
karre te was. Toe ek ons betaling by mnr. S. se kantoor gaan vra, sê hy: "As ek jou sien, kry ek sommer sooibrand. Loop uit my kantoor. Ek 
gee nie om wie jou betaal nie."

Die volgende dag het mnr. S. my weer uit sy kantoor gejaag en ek het reguit na die grootbaas se kantoor gegaan. Mnr. G. het mnr. S. se 
kantoor gebel en gesê iemand moet vir my die geld bring waar ek buite wag.

AM moes my ook betaal. Sy het gesien wat gebeur. Ek kon sien dat sy nie daarvan hou dat 'n swart man mnr. S. toesteek nie. Sy sê toe 
skielik dat sy my buite by die kar sal betaal. By die kar krap sy rond en toe vind sy dat daar vyftig rand uit die kar weg is. Dit was in 
die asbakkie. "Nee, ek gaan jou nie betaal nie, Joseph," sê sy.

"Jy maak 'n groot fout. Ons is nie diewe nie." My vrou sê: "Jy kan my deursoek. Ons is mos altwee vrouens."

Toe verneder ek my vrou voor AM. Ek deursoek haar voor die mense in die straat en krap sommer in haar borste. Ek verwyder haar 
sigarettepakkie en skud alles uit. Ek het haar gemaak haar skoene uittrek. Ek voel bitter daaroor maar dis omdat ons eerlik is.

Mnr. S. het uit die fabriek gekom. Toe sê AM vir hom daar is geld uit haar asbakkie. Sy het met haar oë geknik toe sy dit sê. Hulle is na 
die baas se kantoor. Ons het in ontvangs gewag waar ek hulle kon sien.

Die baas het gevra wat hulle met die probleem moet doen. Mnr. S. het gesê hy sal die sekuriteitsmense vra om ons nie meer toe te laat nie. 
Dit het vir my gevoel asof 'n dolk my deurboor.

Ons is na oom Ben se kantoor en het hom vertel: "Bullshit! All lies!" het hy gesê. "Ek sal met hulle praat." Aubrey het ook so gesê. Jeff 
ook.

Ek het R. gevra om die geld vir die karre daardie dag by mnr. S. te gaan haal en hy het dit toe tog vir haar gegee.

My vrou het gesê: "Joseph, kan jy nie sien die Here wil nie hê dat ons kinders en ons moet honger hê nie. Ons was sommer al die karre 
volgende week en mnr. S. sal net moet betaal."

So gesê, so gedaan. Ons was nou weer die karre daar elke week. En mnr. S. betaal nou altyd.

Ek noem hierdie stukkie "Die noodlot", omdat alles in my lewe verkeerd is.   Joseph Daniel Marble se boek Ek, Joseph Daniel Marble het by 
Kwela Boeke verskyn. Hy vertel die rou verhaal van sy lewe as liefde-ontberende welsynkind en bendelid. 'n Tweede manuskrip is aan die 
gang.

Hierdie blad: <http://www.afrikaans.com/av6429.html> Voeg kommentaar toe aan hierdie bladsy. Skryf gerus aan die redaksie. © Kopiereg (c) 
Stigting vir Afrikaans 1999     Blaai terug | Blaai om
.

Enige woord Al die woorde Presiese frase   /// Afrikaans Vandag -- Desember 1999 /// Feeswense (AV 6:4) /// Gehegtheid aan taal moet opnuut 
geskep word. (AV 6:4) /// Bokke (AV 6:4) /// Afrikaans reik uit na ander gemeenskappe (AV 6:4) /// Hulle laat selfvertroue en aanleg blom 
(AV 6:4) /// Voorsitters (AV 6:4) /// Om saam te neem vir die 21ste eeu (AV 6:4) /// Berese en gelese webwerf (AV 6:4) /// 'Ons baklei om 
Afrikaans relevant te hou' (AV 6:4) /// Aanwins vir die tweedetaaldosent (AV 6:4) /// Ly die Afrikaanse letterkunde aan J2K? (AV 6:4) /// 
Afrikaans gaan met lus skool! (AV 6:4) /// Moedertaal doen flinke WWW (AV 6:4) /// 'n Kaapse skaap (AV 6:4) /// Regering en Taalklousule 
(AV 6:4) /// Die tas (AV 6:4) /// Dit gaan goed met die WAT (AV 6:4) /// Hier word woorde gevier (AV 6:4) /// Ver van die einde aan ons 
woorde (AV 6:4) /// Jong skrywers word besiel en geleer (AV 6:4) /// Afrikaans in Namibië: die voor- en teenspoed (AV 6:4) /// Slaggate vir 
Afrikaans op skool (AV 6:4) /// Te vet (AV 6:4) /// Afrikaans in spreekkamer en by siekbed (AV 6:4) /// Multikulturaliteit gaan groot rol 
speel (AV 6:4) /// Besoek aan Ratanga pretpark (AV 6:4) /// Afrikaanse taalkunde in België bespreek (AV 6:4) /// Skep 'n ware paradys vir 
boeke! (AV 6:4) /// Die noodlot (AV 6:4) ///

