Siek windhond
Na ’n Griekse beeldhouwerk
Téén die geïdealiseerde beeld van die klassieke tydperk, met kurwes perfek gerond en spiere gesond en bultend,
reageer laat-Helleense kunstenaars
en teken of beeldhou aan die werklikheid getrou by uitstek die onmooie – ’n bejaarde
vol plooie – vertolk selfs die verwronge.
Tog, juis in die leepoë van die siek windhond – die uitsteekribbes,
die traag opgeligte voorpoot, die agterpote wat hoekig vanuit skraal heupe stoot – uit die hond se ganse houding smeek daar iets, tjank daar
’n tjank van 200 voor Christus tot nou.
