Op die asem
Galbitter aalwyn met die stroopsoet blom – ek ken net ten dele, ek’s ’n suikerbekklong. Wie lol nou dieper as die ontluikende kelk so veel het om te gee, so veel te ontdek?
Inboor na die kroon is ’n mors van tyd: In die skaarste is dit net ystervark se kind wat deur die bitterste buiteblare byt
om die pit – wat dalk weer soet is – te vind.
Waarom wonder oor die geheim van die kroon? Dis aand, lief, ek en jy, en dis nog blomseisoen. Ek laat jou proe aan my wyn, jy bied my joue aan, met ’n tint kruisement word ons saamgesnoer.
