GEES
Oggend en nog steeds die lig en náfladder oor my bed: Eensklaps uit die sterrereën buk jy oor my af.
In die koel water, vertel Johannes, is jy in die Jordaan gedoop
en die poeierkwaste van ’n duif
het blink soos staters oor jou kop geval.
Jou vlerke stulp my toe, broei op my.
’n Ster huldig blink
bo die nok van my dak.
Die duif het weer weggevlieg, word daar vir ons vertel,
maar jy het met ’n verruklike glimlag uit die water gewaad.
Ek tel ’n veer
van die laken af op. Duifgrys tuimel die dag op die oggend af.
