Lyfeienes
Diegene wat al liefgehad het,
die verlede tyd ken van dié proses,
wat soos ’n storm in die Hoëveld
verwoesting saai,
soos ’n ontspoorde trein
na die halte van Verdriet vertrek,
soos ’n ramp
wat alles daarna bepaal,
soos ’n soos wat buite vergelyking talm,
sal weet hoe die lyf bly verlang:
spore van herinnering dra.
Hoe die geliefde ruik,
’n hand vashou of ’n lyf
wat presies in joune nommerpas.
Dis swaar om van iemand te hou.
Veral omdat die lyf voetjie vir voetjie,
stadig en onseker, op ’n slakkepas
sy eie pad loop.
