Die gedig as jakkalsdraai
Ek bel jou uit ’n restaurant,
so well connected
op my sel. ’n Afspraak ja, om vier
onder ’n boomryke Toskaanse nabootsel.
Wat ek nie vermeld nie,
is dat die gesprek nie wil vlot nie.
Reeds vóór die ontmoeting
meld ’n gedig haar aan. Dis ’n gedig
van afwysing, onsekerheid. Dié soort
wat hul self skryf. Soos ’n onverwagte besoeker,
’n geregsbode of ’n oproep met slegte nuus.
’n Sms sonder ’n boodskap. Ag, hoe het hierdie
spel my nie eens bekoor nie? Hoe maklik het die doodsberig
van die onwelkome, agtervolgende, oorrompelende gedig
my nie indertyd deur die kloake van ’n internasionale stad gejaag nie?
“Moenie vir my sê jy skryf as jy iemand anders sien nie,” betig
jy, onwetend dat hierdie pynlike, indringende afspraak met die gedig
(dit moet ek nog klaarskryf) presies soos ’n leuenspreuk stig.
