Liewe Kittie
Die hele huis dreun van die rusie. Moeder en ek, Van Daan en Pappa, Moeder en Mevrou, almal is vir mekaar kwaad. Plesie-rige atmosfeer, nè? Die gebruiklike sonderegister van Anne het in sy geheel weer ter sprake gekom.
Verlede Saterdag het die buitelandse here weer ’n besoek gebring. Ons het almal bo gesit en nie gewaag om ons te ver-roer nie. As daar niemand anders in die huis of die buurt aan die werk is nie, hoor ’n mens in die privaat kantoor elke voet-stap. Ek het weer sitkoors; om so lank stil te sit, is nie maklik nie.
Meneer Voskuijl is reeds in die hospitaal. Meneer Kleiman is weer op kantoor; die maagbloeding is gouer as gewoonlik gestelp. Hy het vertel dat die Burgerlike Stand nog ’n keer deur die brandweer toegetakel is; in plaas van om die vuur te blus, het hulle die hele spul onder die water gesteek. Dit gee my ple-sier! Die Carlton Hotel is in puin; twee Engelse vliegtuie met ’n groot lading brandbomme aan boord het direk op die “Offi-ziersheim” geval. Die hoek van Vijzelstraat en die Singel is af-gebrand. Die lugaanvalle op die Duitse stede word van dag tot dag hewiger. Ons het geen nag meer rus nie. Ek het swart kringe onder my oë weens ’n tekort aan slaap.
Ons etes is miserabel. Ontbyt met droë brood en koffiesur-rogaat. Hoofmaaltyd al veertien dae lank: spinasie of slaai. Aartappels van twintig sentimeter lank smaak soet en vrot. Wie wil verslank, kom loseer in die Agterhuis! Bo kla hulle steen en been; ons vind dit nie so tragies nie.
Alle mans wat in 1940 geveg het of gemobiliseer is, is op-geroep om in die krygsgevangenekampe vir die Führer te werk. Dit doen hulle seker as voorsorgmaatreël vir die Geal-lieerde inval!
Anne
Saterdag, 1 Mei 1943
