Liewe Kittie
My verjaarsdagvers van Vader is te mooi om van jou te weer-hou. Omdat Pim in Duits dig, moes Margot aan die vertaal spring. Oordeel self of Margot haar nie uitstekend van haar vrywillige taak gekwyt het nie. Na ’n gebruiklike kort samevat-ting van die jaar se gebeurtenisse volg:
Als jongste van allen en toch niet meer klein Heb jij het niet makkelijk; een ieder wil zijn
Een beetje je leraar*, jou dijkwels tot pijn: “Wij hebben ervaring!” – “Neem’t van mij aan.” “Wij hebben zoiets al vaker gedaan
En weten beter wat kan en wat mag.” Ja ja zo gaat het sinds jaar en dag.
De eigen gebreken zijn van geen gewicht, Daarom valt berispen een ieder zo licht. Van anderen de fouten, die tellen zwaar; ’t Is moeilijk voor ons je ouderpaar Altijd te oordelen zeer rechtvaardig,
De ouden berispen, staat eigenaardig. Is men tezamen met zo veel besjes, Dan moet men slikken al die lesjes Zoals je neemt een bittere pil;
Men doet het dan voor vredes wil. De maanden hier zijn niet verspild, Dat had je zelf ook niet gewild, Met leren en lezen van veel boeken,
Zou je “verveling” met een lichtje zoeken. Maar nog veel moeilijker is de vraag: “Wat moet ik aandoen? Wat ik ook draag Is veel te klein. Ik heb geen broek.
Mijn hemd is als een lendendoek.
En dan de schoenen, ’t is niet te dragen Zo veel kwalen als mij plagen.”
Ja, als men groeit tien centimeter Past niets meer, dat begrijp een ieder.
Die stuk oor die eettema kon Margot maar net nie op rym ver-taal kry nie en daarom laat ek dit heeltemal weg. Dink jy nie my vers is andersins mooi nie?
Verder is ek baie bederf en het ek baie mooi dinge gekry. Onder andere ’n dik boek oor my lieflingsonderwerp, die mi-
* Jou onderwyser.
tologie van Hellas en Rome. Ook oor gebrek aan lekkergoed kan ek nie kla nie; almal het uit hul laaste voorraad geput. As Benjamin van die onderduikfamilie is ek werklik met veel meer vereer as wat my toekom.
Anne
Dinsdag, 15 Junie 1943
