UIT DIE HOËVELD
En terwyl die amandelboom bloei, die sprinkaan hom vol eet en die kapperkruid blom, sterf die mens … Die lewe is sinloos.
Prediker 12: 5, 7
begrawe my
ook in die hoëveld
ook in april
wanneer kleurblare
soos konfetti jolig
op die dakke van die karre
om die kerk heen kapok
soos vir ’n bruilof
as dooie mielies wit staan
met geboë koppe in gelid –
oop orde om die grafte –
naamlose engele in die wind
wat koeltes meegevoelig waai
deur die stug oorlewendes se hare
die stof wat rou kom lê
in warm aarde
onder die son wat vol respek
sy ligte ook op dim sit
in die hoëveld
in april
sluk die hele wêreld
die ding van dood net béter
ja, selfs die kosmos langs die pad
skiet saad
om vars gekleurde blomme
vir ’n ander jaar se dood
te laat
