KERS
deesdae rig ek kore af in ander eeue
soms verf ek saam met Monet
soms laat ek haar op canvas
kaal langs strande afstreep:
my jong gewete wat haar hartklop
bo haar gewonde heupe
bokant haar gekweste buik
voor my ou wete blootlę
as ek en Newton rooi verskuiwings
deur die heelal meet en met ’n potlood
notas oor amper-waarheid maak
langs die inkstellings
waarmee Mozart die hemel
in kruise en mineure wou aftrek,
kom sit sy soms
klein vlinder 
op my harde kneukel
en knipoog geel
’n vlam vir my
wat in my was
van tyd en brand
verdrink
