Ag so, Pablo Neruda
Vanaand skryf ek die moerigste vers oor haar.
Og, ’n hand vol sterre?
Waarom nie eerder donderbuie
om ’n wisselende gemoed op te vang nie?
En waarom, Pablo Neruda, is jy melancholies?
En presies wat het jy verloor?
’n Geliefde of die idee van die geliefde?
En ’n gedig wat die hart tref soos dou op gras?
Jy vergeet klaarblyklik daar is geen hart
meer ter sprake nie. Dalk eerder ’n geval
dat jou gedig langer sal bly staan as die verlore vrou?
’n Siel verlore? ’n Soekende hart?
Jy het haar nie meer lief nie?
Tog treur jy oor ’n ander haar sal soen,
sal vashou 
Dat sy aan ’n ander sal behoort.
“Hoe kort die liefde, hoe lank die herstel,” meen jy.
Hoe kort die verblinding, hoe hewig die rusies.
