Bitterhout
Die ewig vergeefse reik na water
van ’n Tantalos; die Godseun Christus se onvergeetlike “Ek het dors”
slaan by my neer in ’n hunkering na ’n bitterhout uit die vergange.
Omdat die water in ’n toegeruste gat te swak was vir meganiese onttrekking is ’n houtpaal aan die stang gekoppel sodat ’n vermoeide dit kon werk
vir lafenis langs die warm pad.
Wars van vitamienaanvullingsreklame en die soeke na ’n opfrismiddel, besoek ek vandag my bitterhout,
vou ek vandag my vilthoed bak
en pomp hom boordensvol, en drink, my binneste ongeërg aan ’t skommel.
Uit mites her word stowwe opgedis, as sou ’n mens genesing daarin vind – wat my betref, ek sal steeds die roes in my bitterhoutjiewater kies
bo daardie doepa aan die punt van ’n bemoeisieke Telefos se spies.
