Die omte van weet
Oor Patensie wil die stof maar nie gaan lę nie; by Patensie is daar geen swaeltjie in vlug, want by Patensie is geen insekte meer nie, geen naweltjie daar sonder gif.
Jy kan nie gesonde lemoene wil hę nie
en terselfdertyd swaeltjies hoog in die lug.
Dis alles dollies, dood-, dooddollies, niks om jou van jouself te vervreem nie,
niks wat vlees en bloed nie kan verduur nie, wat ’n regop rugstring nie kan dra nie
en ’n vierkantige kyk in die oë kan skaad nie.
Daar’s soveel versagters, soveel salf te smeer; waar dit nie kan loop nie, daar kruip dit
tot op die rand waar die groot wind waai: hoop op “verrukking”, nie op “ontruk”.
Maar weet lyk so ver, so dof soos die see, om te weet dat ’n oranjerooi najaar wag,
sal ek die spuite bęre, die vrugtevlieg laat vlieg – om te weet sal ek net mooi my alles gee.
Oor Patensie wil die stof maar nie gaan lę nie; by Patensie is daar geen swaeltjie in vlug, want by Patensie is geen insekte meer nie,
