ONS RY IEWERS NABY OTTERSFONTEIN VERBY
Stop. Ligte middagete
op die enjinkap. Hoenderboudjies, frikkadelle, blou eiers
(sout en peper in ’n pakkie), witbrood met dik botter, koffie uit ’n fles –
hierdie jaar doen ons dit op die outydse manier. Populierbome, plaasdraad,
koeie se kake markeer stadig die pas. Herkou aan hierdie dag se blou koepel waaraan stapelwolke onderstebo hang.
Hier naby, by Leeudoringstad, lê ons familieplaas. Oom Paul het mos self die grondbrief
geteken, Ottersfontein geproklameer. Oor generasies heen het die grense geswik.
Onderverdeling, skades,
skuld.
Toe ’t oom Pieter
die hef stewig vasgegryp, teruggekoop en saamgelas, weer plaas van die laslapkombers gemaak.
Dit als kan ek jou vertel – hier langs die pad.
Ons ruik droë populiertakke, die son ets blare op jou gesig, ek sien rooigrond
in jou sonbril kaats.
Hierdie landskap rus mos in my murg.
Hoe lyk die plaas? Ek’s nie seker nie … dalk is daar ’n dam.
Ek ken dit net uit my ma se stories en ’n afskrif van Oom Paul se brief – as bewysstuk geraam
teen haar woonstelmuur.
