Toe was daar bloed en as.
Binnekort sal die palms alleen wees.
Kuba, my geliefde, hulle het jou op die rak geplaas.
Jou gesig gesny,
jou bene van vaalgoud oopgedruk,
jou rooi granaatkont saamgepers,
jou met messe gesteek,
jou aan stukke geruk, jou verbrand.
Deur die valleie van soetheid
het die moordenaars beweeg.
Op hoë berge was die kroon
van jou kinders verlore in die mis,
maar hulle is oorval
deur die dood,
een vir een,
stukkend geruk deur ellende,
weggeruk uit die oorvloedige land van blomme,
onder die sole van hul voortvlugtende voete.
Kuba, my geliefde, wat ’n oorweldigende vrees
het jou geruk van skuim tot skuim,
totdat jy gesuiwer word
in alleenheid en stilte, en dig groei
terwyl die krappe veg
om die klein gebeentes van jou kinders.
