WIT KRAAI
Só dra ek elke oggend die tafels en stoele uit,
ek poets die eetgerei blink, lê skoon servette neer.
’n Eerste klant maak haar opwagting – ’n elegante Japannese dame
met ’n donkerbril en ’n hoed waarvan sy die rand verstel om die spyskaart hier agter my teen die muur te kan lees.
Sy bestel slegs ’n koppie tee, betaal met ’n noot
uit haar leerbeursie.
Baie dankie.
Die eerste meeue kom aan, wag vir ’n stukkie vis
om op ’n bord agter te bly.
Dis hees voëls hierdie, soos rawe met grys vlerke, darem swart punte. Die wit kraaie van die kaaie
van Fremantle.
’n Australiër maak sy opwagting – een met ’n breë, landelike aksent waarskynlik van ’n plek soos Kalgoorlie of iets dergeliks
met ’n naam wat jy oor jou tong kan rol. “Short white,”
sê hy.
Hier staan ek dan,
Meneer.
Toemaar, hier’s jou koffie
vol stomende melk,
bedien met ’n bitter glimlag.
’n Toergroep kom met ’n geritsel aan,
waarskynlik iewers uit Indo-China. Elke toneel word digitaal gedokumenteer.
Kyk, ek is net die een wat die koffie skink. Bote kom, bote gaan, mense klim op, mense klim af – sommige drink koffie terwyl hulle wag.
Loopplanke word aangerol, koffers word ingekatrol.
En ek,
ek kom van ’n ander land. As jy omdraai –
presies waar jy nou staan en kon aanhou loop,
oor die kaai, deur die hawe, dwarsoor die oseaan,
as jy die tafels kon bêre, die messegoed toesluit, die koppies uitvee
en die deur grendel.
Aanhou stap.
Of vlieg, wit kraai.
Oor die water
van die Indiese oseaan, westelike rigting.
Geen probleem.
U kan by die tafel gaan sit, ek sal die koffie bring.
No worries, mate.
No worries.
