DEUR DIE REËN
Die tuin is koud en die reën diep in die geut gebêre. Af en toe laat val die oorvol visdam ’n druppel
en êrens tussen blare van ’n hoë, nat boom koer ’n duif langsaam en ver deur die mis.
Die wolke kom los van die berg,
die laning bloekoms vou in langs die straat, alles deurgereën
en droewig soos voëls neergelaat.
Ek roep deur die rokerige kamelias en katjiepierings en kom tot by die duif, so mooi en blou van reën, volsalig óópgevlieg.
