ABRAHAM
Ek het eers net gedink ek hoor u stem; later kon ek tog brokkies onderskei.
Nou weet ek dat ek van Haran af moet trek.
In u rigting bewe kamele langbeen op die horison.
Suid van Kanaän en my gevolg mor kortgebonde oor skaars oases waar water soms bitter is –
vee en kamele kan net effens suip. U is knaksstil teen my oor.
Die landskap verwerp elke voetspoor
met ’n kriewelrige wind wat oor die see kruip. Die son en maan loop blind by mekaar verby. Saalsakke kreun swaar en sat in die skemer.
Een more wys U na alle kante toe:
“Joune en al jou kinders s’n tot in lengte van dae.” En ek begin landjies vir plant en vee aftree,
span my tentseile en rol my matte oop.
Ek bou ’n altaar met uitgekapte sonvonk-klippe en word aan my kierie geken
wat sterre soos spulse ooitjies uitwys. Ek hou ’n oog oor ons kleim.
