Pniël
ek sluit my oë biddend om sy aangesig te soek
skaars gewaar ek die kartels gesigloos op sy skouers
of ek ryg my lysie in: vir daaglikse brood beur ek sy hande oop met elke bangwees spring ek op sy skoot
eers toe ek stil word met net sy Naam op my lippe
skiet daar ’n vonkel uit die bruin van sy oë wat vlietend
sy aangesig verraai
