HOK
Soms klop die ritme in ons Oosblok-styl woonstel saam met die klanke van jou hande in die wasgoedbak en die reën deur die geute van die dak
’n paar verdiepings boontoe.
In die oggend word ek wakker as jou voete oor die los houtblokkies trap
(vorige huurders het die bad laat oorloop) en raas saam met ’n vullistrok wat blikke pars vir ’n asgat langs die township. (Ja, steeds die geografie van reuke en rommel
geskep deur ou mans met vlekke in hulle slap onderbroeke.)
Gisteraand het nog ’n lig geblaas, die bedrading het vonke gespat – nie dat dit ons landlord sal traak nie.
Só degenereer ons goedkoop hok
tot druppende krane, stukkende proppe
en vensters en vere wat uit die matras spring: jacks-in-the-box.
Ek sit passief.
Nie eens motoralarms
of raserige restaurantklante kan my tot aksie oorhaal nie – wag vir beter dae …
Ek sit op my hande, jy kners op jou tande.
