Herberyming
“kan ek my versie vir jou opsê?” vra Ma met pêrels op haar oë en hande wat al lank nie meer kan boekevat nie
“soos ’n hert in dorre streke skreeuend dors na …
… helder waterbeke ...”
haar pêreloë begin te glinster asof sy “… God weer sien in klare aanskouing”
“Ma, hulle …”
hoe sê ek vir haar wie is “hulle”? “hulle het dié psalm herberym”
“hoe klink dit nou, Boeta?”
en amper sê ek:
“die Vader alleen weet, Ma”
