Johannes Kerkorrel
Iewers tussen opmaak-
en saktyd wil die pers
’n motief hê: ’n opskrif.
Die nuusredakteur snuffel
deur die files van die Gereformeerde Blues Band
tot Houtstok; van aanranding op ’n voormalige vriend
tot sinnelose rusies op die kubernet. ’n Jong verslaggewer
meen hy was cool, terwyl ’n ander een haar twin savers toesnot.
Positief of nie?
’n Negatief wys ’n donker, somber kant uit:
“Al lê die berge nog so blou ”
’n Hand voor die oog; ’n klossie hare bedek
net mooi niks nie. ’n Sangeres bel laatnag, bied ’n ontydige obit
aan: skielik was almal sy beste vriend, vertroueling.
Geld glo rede vir selfmoord.
Joernaliste en fotograwe
draai snuffelend om die boom:
hier het dit alles gebeur. Net hier.
Die bloedkolle op die motorsitplek,
die wattelboom – getuies, medepligtiges
van die finale uittog wat in ’n berig
gestulp moet word. Daar is ’n dead-line;
’n ander scoop mag wag.
Selfmoord laat hom
nooit stulp in één motief nie.
Dis nie ’n whodunnit nie. Nog minder ’n voorbladberig.
Dit lê in transformasie, verkleurmannetjie-speel, naamsverandering
paradoksaal op- én toegesluit. ’n Jin en Jang.
In ’n stadige repetisie vir die laaste groot konsert
voor ’n afwesige gehoor – net met die demone van soveel jare
aanwesig, aanporrend, aanhitsend: gaan nou vertrek.
Die snye aan die lyf
is totemmerke
van ’n ondankbare bedryf.
