Some enchanted evening
sien ek jou in ’n ouditorium,
maar jy hoor my nie meer nie,
jy kyk verby my.
Jy is omring met ander,
jou aura is soos ’n ysterhek
om jou, afgesluit
van my. Jy vermy kontak,
die gewone gebare van herkenning.
Jy praat met iemand agter my,
asof ek afwesig is. “Alle woorde
is opgebruik,” sketter ’n sms
uit ’n vorige ontmoeting. Jy skakel
jou foon aan: op watter boodskap wag jy?
Jy stap weg van my die onsienlike in.
Woordeloos roep ek na jou.
Die nag lewer niks op nie,
net ’n droom: jy staan voor my deur.
Die loergat raam jou,
maar ek kry die deur nie oop nie.
Daar is ysterhekke tussen ons
soos in ’n ou begraafplaas. Dan
is jy binne-in my woning,
asof jy nooit weg was nie. “Nee,”
sê jy, “ek soek iemand anders se nommer.”
Ek skakel jou nommer, die foon lui
ongevraag soos in ’n ouditorium:
die gehoor kyk gesteurd om.
Jy word ’n vreemdeling in my poorte.
Ek sluit die ysterhek om my hart.
“Jy het weggegaan en jy bewoon
hierdie silwer herberg van my vers.”
