TUINSTOEL
’n man sit stil soos ’n tuinstoel sy gesig weggekeer
sy arms sonder leunings katatonies versonke
want sy hart is vas soos winterweer ’n oggendkraan wat sy ys klem
ek kan maar witvoet sy mond sê my uit
ek word weggeboender hy sit stil soos ’n stoel sy oë kyk agtertoe
die man is ’n stoel eenkant onder ’n boom sy oë het die huis afgesluit sy oë agtertoe
