Salida
In die vele hotelkamers
van vreemde bestemmings
my bagasie in- en uitgepak.
In die vele hotelkamers van die liefde
die hotelkaart noukeurig ingevul:
ontmoeting – ervaring – vertrek.
In hierdie hotelkamers
is alles eers klinies – later morsig,
vol beskuldigings, verwyt
oor die onaangename, pynlike afloop.
In die hotelkamers van die wanhoop
soms ’n soewenier geneem – niks agtergelaat nie:
behalwe oortollighede, uitskot
of laaste indrukke soos: “Ek verkies
dat jy nou gaan en my nooit
weer kontak nie.”
In die vele hotelkamers
nimmer lank vertoef nie. Maar onthou,
lank getreur. ’n Gekneusde hart
is soos ’n oorvol tas wat jy saamsleep
van doeanepunt tot doeanepunt.
Sommige hotelkamers was vyfster;
party minder goed. Maar elkeen was ’n vertoefplek,
’n hawe vir die hart: visas
verval in ’n paspoort. Jou visum helaas
nog lank nie finaal gestempel nie:
’n reis sonder finale bestemming, eindpunt.
Nou onthou ek net my geliefdes
soos die kamernommers in dié hotelle.
Met jóú deur op slot.
